“Pappa, ik wil blank zijn”

Mijn prachtige gekleurde dochtertje van 6 jaar oud zei vanochtend in de badkamer vanuit het niets tegen me: ‘ik wil blank zijn’. Dat komt hard bij een trotse vader zoals ik.

Het was niet eens de eerste keer dat ze zo’n soort uitspraak deed. “Ik wil niet zo donker worden als mamma”, is een uitspraak die we wel vaker horen. Tja, daar moet je dan iets mee als ouders, of je het nou wil of niet. Want mijn mooie oer-Nederlandse donkere vrouw met Antilliaanse roots en ik zullen toch echt een antwoord moeten vinden op de ideeën waar onze dochter mee thuiskomt.

Hoe ze aan die denkbeelden komt is niet zo ingewikkeld. Zo zei ze laatst dat een kind uit de klas niet met haar wilde spelen omdat ze bruin is… Waar ik van hoopte dat ze het liefst nooit, maar op z’n vroegst pas in de pubertijd ofzo mee te maken zou krijgen, is dus al aan de hand op haar zesde. Door een kind van 6.

“Een kind van 6 een racist? Natuurlijk niet!”

En dat raakt je als ouder! Maar je leert er ook van. Namelijk dat de discussie in Nederland over dit soort onderwerpen voor een groot deel de plank volledig misslaat. Het is verleidelijk om boos te worden en meteen grote woorden te gaan gebruiken als ‘discriminatie’ en ‘racisme’. Maar ja, discrimineerde dat kindje van 6 onze dochter? En is zij een racist? Natuurlijk niet! En die ouders zijn trouwens ook geen racisten. De werkelijkheid is veel genuanceerder en die is dat op de (ontzettend leuke!) school van onze dochter blank zijn de norm is. En kinderen willen nou eenmaal ‘normaal’ zijn.

Dat maakt het alleen niet minder pijnlijk. Zoals onderzoeken duidelijk hebben aangetoond ligt diep in de wortels van onze cultuur een duidelijke voorkeur voor blank. Die voorkeur is alleen onbewust en zo sluipend dat zelfs donkere kinderen in een gelijke situatie eerder een donkere pop aanwijzen als slecht dan een lichte. En onze samenleving zit barstensvol van dit soort onbewuste voorkeuren. Rechters geven bijvoorbeeld in dezelfde situatie donkere jongens hogere straffen dan blanke jongens, mensen met een Arabische naam worden minder snel aangenomen, etc, etc. Dat levert natuurlijk een hoop onvrede op, wat vervolgens weer hoogoplopende ruzies als de Zwarte Piet-discussie tot gevolg heeft.

Verdeeldheid zaaien

Maar racisme? Zeker niet. Racisme is een uitwas van onze onbewust voorkeuren en angsten, maar rechters die onbewust hogere straffen uitdelen aan donkere jongens zijn natuurlijk geen racisten. Het probleem is juist dat de discussie veel te snel gaat over racisme en vervolgens iedereen die een relletje wil schoppen iets gaat roepen om de boel op te stoken. Racisme bestaat, ik ben echt niet naïef, maar als je die term te snel gebruikt, maak je ook van dat een kind van 6 jaar oud dat een onhandige uitspraak doet een racist. Daar los je niets mee op en zo zaai je alleen maar verdeeldheid!

Aan de andere kant heeft het ook geen enkele zin om alleen maar te zeggen dat iedereen gelijk is. Dat zijn we wel (onder het dunne laagje van onze huid), maar we ervaren elkaar helaas anders. Dat is niet alleen zo als het gaat om lichte of donkere mensen; vrouwen en ouderen hebben bijvoorbeeld ook nog steeds minder kansen op de arbeidsmarkt en een rechter ziet waarschijnlijk een oudere man ook eerder als pedofiel dan bijvoorbeeld een jongere vrouw, om maar een voorbeeld te noemen.

Voorkeuren

We plaatsen mensen in hokjes en daar zijn heel veel redenen voor. In onze complexe samenleving zijn we bijvoorbeeld opzoek naar wat we kennen, want daar voelen we ons prettig en veilig bij. Maar het heeft ook gewoon te maken met waar we mee opgroeien en wat onze norm is. Oftewel, we hebben voorkeuren.

Wat mij betreft gaan we het dus op scholen en in de media hebben over onze voorkeuren. Laten we gewoon erkennen dat iedereen voorkeuren heeft en vervolgens kijken waar die vandaan komen. Als we ons daar meer van bewust zijn, en daar beter mee leren omgaan, lijkt de kans mij veel groter dat we meer rekening met elkaar gaan houden, dan als we grote woorden gaan gebruiken.

Verliefd op een donkere vrouw

En met ons dochtertje zit het wel goed. Ik heb haar verteld dat ik verliefd ben geworden op haar moeder omdat ik het zo’n prachtige donkere vrouw vond. Voor een kind van 6 dat het liefst wil trouwen met haar vader is dat vast een goed argument om trots te kunnen zijn op haar mooie kleur.

Heeft u ervaringen met racisme? Doe uw verhaal. Redactie [at] publieketribune.net

Be the first to comment on "“Pappa, ik wil blank zijn”"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*